*~Nut_kun's blog~*

รักอาจารย์มาก
อาจารย์ ผู้มีพระคุณยิ่งกับนักเรียนในฐานะผู้ให้คำสั่งสอนแก่นักเรียน
สิทธิของนักเรียนเป็นที่หนึ่ง.....นักเรียนมาก่อน......เหรอ?


วันหนึ่ง นักเรียนม.5ได้เรียนหนังสือกับอาจารย์รายวิชาตามปกติ ครั้งเมื่อถึงวิชาฟิสิกส์
อาจารย์เจ้าของรายวิชานี้ได้เข้ามาสอนนักเรียนด้วยความตั้งใจเต็มเปี่ยม นักเรียนทั้งหลาย
ก็ตั้งใจเรียนอย่างเคร่งคัด รวมถึงนาย ก. ด้วย
เวลาการเรียนได้ผ่านไปเหมือนปกติทุกอย่าง  อาจารย์ท่านนี้ได้คิดโจทย์ฟิสิกส์ขึ้น ซึ่งมันเกิน
กำลังสมองของเด็กในเรื่องของการคิดเลข...ด้วยจำนวนทศนิยมที่มหาศาลนัก นักเรียนผู้หญิงคน
หนึ่งได้นำเครื่องคิดเลขขึ้นมาหวังดีจะช่วยคิดคำตอบให้ แต่เครื่องคิดเลขของเธอนั้นอยู่ลึกใน
กระเป๋ากระโปรงเธอ จำเป็นต้องนำกระเป๋าสตางค์ออกมาก่อน  แล้วค่อยนำเครื่องคิดเลขออกมา
เธอคิดเลขอย่างตั้งใจ ทุกคนในกลุ่มของเธอรวมถึงนาย ก. ด้วยที่เห็นว่าเธอกำลังคิดเลขอยู่จริงๆ
แต่เธอลืมนำกระเป๋าสตางค์เก็บเข้ากระเป๋า และนั้นเป็นเหตุแห่งกรรมของเธอหรืออย่างไรไม่ทราบ
อาจารย์ที่สอนได้เข้ามาว่าเธอ ทำไมถึงไม่ตั้งใจเรียน มัวแต่นั่งนับเงินอยู่นั่นแหละ เหมือนไม่ให้
เกียรติอาจารย์ เธอคนนั้นรวมถึงเพื่อนๆของเธอต่างพากันตกใจเพราะนั่นไม่ใช่ความจริงเลย
ด้วยสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ เธอจึงปฎิเสธไปตามความจริง แต่อาจารย์ก็ยังคงว่าเธอและ
ฟันธงว่าเธอผิดแน่ เมื่อเห็นว่าอาจารย์ยังไม่เชื่อว่าเป็นความจริง เธอจึงพยายามอธิบายให้
อาจารย์เข้าใจว่าเธอไม่ได้ทำจริงๆ อาจารย์จึงใช้เหตุผลเด็ดกระชากชัยว่า "เถียงผู้ใหญ่ พ่อแม่
ไม่สั่งสอน" แต่เธอก็ยังไม่ทิ้งความพยายาม เธอยังคงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองอยู่อย่างงั้น
แต่อาจารย์ก็ยังใช้เหตุผลกระชากชัยแบบเดิมๆ เพียงแต่เพิ่มน้ำหนักเสียงไปที่"พ่อแม่ไม่สั่งสอน"
มากขึ้น เธอคนนั้นเริ่มหมดใจน้ำตาใสๆไหลออกมาจากตาของเธอ แต่อาจารย์ยังคงเล่นพ่อแม่
ไม่มีเลิกลา เพื่อนคนหนึ่งทนเห็นเหตุการณ์ไม่ไหว ลุกขึ้นประท้วงพิสูจน์ความบริสุทธ์เพื่อนรักของ
เธออีกแรง อาจารย์ก็ยังคงใช้ไม้เดิมๆ คราวนี้เพิ่มพูนความยิ่งใหญ่ด้วยคำขู่เข็นว่าจะเชิญ
ผู้ปกครอง สุดท้ายเพื่อนคนนั้นก็เปิดปากด่าอาจารย์ด้วยอารมณ์โกรธรุนแรง แต่ในใจของนาย ก.
รู้เหตุการณ์ในอนาคตอยู่แล้วว่า นั่นเท่ากับเปิดช่องโหว่ให้อาจารย์สวนกลับ แบบโต้ตอบไม่ได้
ก็จริงดังคาด อาจารย์ได้ใจใช้ไม้ตาย Counter attack  ใช้เป็นเหตุผลใหญ่ในการ
เชิญผู้ปกครอง ไล่ออกจากโรงเรียน และคดีอื่นๆอีกมากมาย แล้วแต่ใจของอาจารย์

วันนั้นนั่นเอง นาย ก. ได้รับบทเรียนบางอย่างจากอาจารย์ผู้มีความรู้และมีพระคุณน่ายกย่อง
"พูดความจริง = เถียงอาจารย์" ในความคิดของนาย ก. คาดว่าอาจารย์ฟิสิกส์คงเข้าใจนักเรียน
ผิดที่ว่าเอาเครื่องคิดเลขขึ้นมานับเงินในเวลาเรียนเป็นแน่
นาย ก. ได้จดความรู้ใหม่ลงในสมุดโน๊ตของเขา.... และนำมาคิดสรุปความรู้ที่ได้มา
และเกิดคำถามที่ว่า

"เรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้น ถ้าเด็กคนนั้นไม่เถียงอาจารย์ แค่ปล่อยเขาไป....
หรือเพราะ อาจารย์คิดเข้าข้างแต่ความคิดของตัวเองอยู่ฝ่ายเดียวกันแน่?"

คำตอบโดยทั่วไป จะกล่าวไปที่อาจารย์ว่าอะไรก็ฟังๆไปเถอะ อย่าไปเถียงอาจารย์เลย
เพราะเขาเป็นผู้ใหญ่... อาบน้ำร้อนมาก่อน รู้อะไรผิดอะไรถูกเสมอ

แต่คำตอบในใจของเด็กๆ อาจตอบในเรื่องของความไม่ยุติธรรมของอาจารย์ที่มีต่อเด็ก
เด็กพูดควาจริงกับอาจารย์ไม่ได้ เด็กมีความกล้าเผชิญหน้าต่ออาจารย์นั้นผิด...?
เด็กมีความรู้มากกว่าอาจารย์เท่ากับ ไม่ให้เกียรติอาจารย์?  
เด็กแค่จะพูดความจริง พูดให้อาจารย์ทราบเท่ากับ ดูถูกความรู้ของอาจารย์?


คำถามในใจของนาย ก. ยังคงเป็นปริศนาต่อไปเหมือนกับ ดินดอนสามเหลี่ยวเบอร์มิวด้า
พีระมิดในอียิบป์  ทฤษฎีอวกาศของไอสไตน์  ไก่กับไข่ไหนเกิดก่อนกัน.....

ทุกวันนี้ เด็กแค่ยอมๆอาจารย์ไปในฐานะเด็กกว่าอาจารย์ ต้องทำตามที่จ่าฝูงสั่งแบบนักโทษในคุก
ที่ต้องทำตามในสิ่งที่ผู้คุมบอก และรอคอยการจบการศึกษาแบบเดียวกับรอการปลดปล่อยออก
จากคุกไปสู่อิสรภาพที่อยู่เบื้องหน้า...

นาย ก. ไม่ได้มีเจตนาที่จะโทษผิดอาจารย์ เพราะด้วยใจรักมากจริงๆถึงอยากบอกให้อาจารย์รู้ว่า
"อาจารย์กำลังเปลี่ยนไปนะครับ..."




------------------------------------


ตั้งชื่อเอนทรีซะน่ากลัว แต่เนื้อความไปคนละทางเลยแฮะ
พอดีนึกชื่อไม่ออก ไม่รู้ตั้งอย่างไรดี เพราะในใจไม่อยากตั้งด้วยคำหยาบ
อยากตั้งให้เกียรติอาจารย์มากกว่า พยายามแต่งเนื้อความจาก "บ่น" ให้เป็น "นิทาน"
ที่ไม่มีส่วนสร้างอคติที่ไม่ดีต่ออาจารย์แต่อย่างใด...